LIEFDE  VAN  LATER

 

Als liefde zoveel jaar kan duren,

dan moet het echt wel liefde zijn,

ondanks de vele kille uren,

de domme fouten en de pijn.

Heel deze kamer om ons heen,

waar ons bed steeds heeft gestaan,

draagt sporen van een fel verleden,

die wilde hartstocht lijkt nu heen,

die zoete razernij vergaan,

de wapens waar we toen mee streden.

 

Ik houd van jou,

met heel mijn hart en ziel

houd ik van jou.

Langs de zon en maan

tot aan het ochtendblauw,

ik houd nog steeds van jou.

 

Jij kent nu al mijn slimme streken,

ik ken allang jouw heksenspel.

Ik hoef niet meer om jou te smeken,

jij kent mijn zwakke plaatsen wel.

Soms liet ik jou te lang alleen,

misschien was wat je deed verkeerd,

maar ik had ook wel eens vriendinnen.

We waren jong en niet van steen

en zo hebben we dan toch geleerd:

je kunt toch altijd opnieuw beginnen.

 

Ik houd van jou,

met heel mijn hart en ziel

houd ik van jou.

Langs de zon en maan

tot aan het ochtendblauw,

ik houd nog steeds van jou.

 

We hebben zoveel jaar gestreden

tegen elkaar en met elkaar.

Maar rustig leven en tevreden

is voor de liefde een gevaar.

Jij huilt allang niet meer zo snel,

ik laat me niet zo vlug meer gaan,

we houden onze woorden binnen.

Maar al beheersen we het spel

een ding blijft toch altijd bestaan:

de zoete oorlog van het minnen.

 

Ik houd van jou,

met heel mijn hart en ziel

houd ik van jou.

Langs de zon en maan

tot aan het ochtendblauw,

ik houd nog steeds van jou.

 

Ik houd nog steeds van jou,

voorgoed van jou.

 

 

Tot de mooiste nummers van Jacques Brel hoort stellig La Chanson des Vieux Amants.

Maar tot de mooiste Nederlandse liedteksten hoort zeker Lennaert Nijghs vertaling ervan,

Liefde van later. Het is een vlekkeloze vertaling, waar metrisch en qua rijm niets op aan

te merken valt, zoals we dat van Nijgh gewend zijn.

 

Brel vlekkeloos vertalen is één ding, hem verbeteren is weinigen gegeven. Waar Brel,

in de laatste regel van het derde couplet, de liefde typeert als la tendre guerre (de zachte oorlog),

op zich al een mooi beeld, daar schrijft Nijgh de zoete oorlog van het minnen. Een verbetering.

 

Zoals onvermijdelijk is in een vertaling, veroorlooft Lennaert Nijgh zich enkele vrijheden. Hij begint het lied

met Als liefde zoveel jaren kan duren, dan moet het echt wel liefde zijn. Er lijkt mij echter geen reden

waarom hij niet gewoon Als liefde twintig jaar kan duren zou schrijven, zoals Brel begint met Vingt ans

d'amour, c'est l'amour fol. Een keuze van de dichter-vertaler, zullen we maar denken.

 

Anders ligt het bij de vertaling van de zesde regel. Brel laat het lied plaatsvinden Dans cette chambre sans berceau:

in deze kamer zonder wieg. Nijgh prefereert Heel deze kamer om ons heen Waar ons bed steeds heeft gestaan.

Wellicht onder rijmdwang want, toegegeven, op "gestaan" valt meer en mooier te rijmen dan op "wieg".

 

Maar hij laat daarmee wel de essentie van de oorspronkelijke tekst weg: dit lied gaat over een paar

dat kinderloos is gebleven.